پیش از این شنیده بودم كه آقای احمدی نژاد در سفرهای استانی و در دیدارهای مستقیم با مردم علاوه بر سخنرانی های شیرین و با مزه ، علاوه  بر پوشیدن لباس های محلی ، علاوه بر استفاده از برخی عبارات به زبان یا لهجه اهالی محل ، علاوه بر دست دادن با جوان ها و نوازش و بوسیدن نوجوانها و در بغل گرفتن كودكان و نیز علاوه بر دریافت چندین گونی عریضه و نامه و درخواست كمك برای رفع نیازها ، گاهی اقدام به صله دادن و پخش وجوه نقد میان مردمان نیز می كند.

هرچند ابتدا با توجه به برداشتهای قبلی ام درباره مدیریت در نظام اسلامی و رابطه مسئولان با بیت المال و ضرورت پرهیز از سفله پروری و بذل و بخشش های لوطی مآبانه ، اندكی تعجب می كردم اما بعدها كه به یاد تصویری تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد افتادم كه با چه وسواس و دقتی در دوره كوتاه مدت مسئولیت شهرداری تهران تمام دیدارهای مردمی ایشان را به تصویر كشیده و به ویژه واكنش های حق شناسانه و تشكر آمیز مراجعه كنندگان را پس از دریافت دستور اقدام  یا پاسخ مثبت ثبت و ظبط كرده بودند ، متوجه شدم كه حكمت متعالی این همه زحمت و بی خوابی و صرف وقت برای دیدار رودرو با مردم عزیز چیست! 

خوشبختانه این روزها آن گونه كه  در برخی رسانه ها آمده بود ، گام بلند تری از سوی حضرت ایشان بر داشته شده و در دور دوم سفرهای استانی علاوه بر هدایای نقدی به بزرگسالان ، انواع و اقسام تحفه های نوجوان پسند ، و همچون دوچرخه و واكمن و عروسك و امثال اینها تقدیم مردم عزیز می شود.

بر خلاف تصور برخی كه معتقدند این اقدامات با انگیزه و غرض خاصی صورت می گیرد و فی المثل برای جلب عواطف مردم به ویژه نسل جوان است ، بنده اعتقاد دارم قبول همه این زحمت ها صرفاً و صرفاً محض جلب رضای خداوند و به قصد قربت است ولا غیر!

و گرنه چرا دولت لایحه كاهش سن رای دهندگان در انتخابات را تقدیم مجلس كرده است؟

اگر دولت و شخص آقای احمدی نژاد اهل بذل و بخشش های بی منطق و باج دهی بود یارانه كمك به احزاب را می داد تا به ویژه احزاب اصلاح طلب پس از دریافت آن صف بكشند و قصیده ها در ستایش دولت نهم بخوانند! اما این كار را نكرد. برعكس ، به توده های مردم و به ویژه جوانان و كودكان در شهرستانها پول نقد یا اسباب بازی می دهد كه هیچ ربطی و شباهتی به باج دهی به احزاب ندارد.

جای بسی خوشوقتی است كه آنچه را درباره شاهان و سلاطین قدیم و بارعام و صله دادن های آنان شنیده و یا خوانده بودیم ، اكنون به رأی العین می بینیم و لذت می بریم و افتخار می كنیم. هرچند دلمان به حال پدرانمان می سوزد كه دستشان از دنیا كوتاه شد و توفیق زیارت این روزها را پیدا نكردند!

خدا عاقبت همه را ختم بخیر كند.