در صفحه ی 9 روزنامه اعتماد روز شنبه 31 شهریور مطلب خوش مزه ای خواندم. دریغم آمد كام شریفتان را در این ماه عزیز بی نصیب و بهره بگذارم. اعتماد در مطلبی با عنوان: “رییس جمهور هشتاد ساله زیمبابوه آوازه خوان شد” نوشته است: به طور معمول یك فرد هشتاد ساله بعید است بتواند ستاره راك بشود مگر آنكه رییس جمهور زیمبابوه باشد…
نخستین آهنگ رابرت موگابه ی هشتاد و سه ساله ، این اواخر به طور مداوم از رادیوی این كشور پخش می شود. مقامات دولتی می گویند ایده این آواز به وزارت اطلاعات موگابه تعلق دارد (عجب وزارت اطلاعات باحالی!) در این آهنگ كه “بیت بریج” – نام یكی از شهر های اصلی زیمبابوه – نام دارد ، “نونسی” یكی از خوانندگان اهل زیمبابوه نیز ، حضور دارد (چه افتخار بزرگی). متن ترانه را یك ترانه سرا ننوشته بلكه زاییده ی (منظور برگرفته از) یك سخنرانی است كه سال ها پیش وی یعنی جناب موگابه در پایتخت ایراد كرده. چیزی شبیه این: 

به پیش با بیت بریج …
بیایید بیت بریج را دوباره بسازیم…
بیایید غذای مورد نیاز بیت بریج را فراهم كنیم…
بیایید…

جالب است ، مگر نه؟! اگر قبول ندارید از مردم زیمبابوه بپرسید كه لابد هر روز سه وعده پیش از صرف غذا ناگزیرند این آهنگ انقلابی را از رادیوی كشورشان به گوش جان بشنوند و كلی كیف كنند.
هم سن و سال های من به خاطر دارند كه نزدیك به سه دهه پیش زیمبابوه آقای رابرت موگابه ، “رودزیا” نام داشت و اداره آن را البته از باب مهرورزی به سبك و سیاق انگلیسی یك فرماندار انگلیسی به نام “یان اسمیت” بر عهده داشت. همین جناب موگابه به عنوان یك شخصیت انقلابی در راس یك سازمان چریكی برای استقلال كشورش مبارزه می كرد سرانجام رودزیا ، زیمبابوه شد و موگابه رییس جمهور (ظاهراً رهبر مادام العمر) این كشور آفریقایی. بر اهالی محترم سیاست پوشیده نیست كه حضرت ایشان در راستای استحكام پایه های انقلاب و برای پیشرفت و آبادانی و رفاه كشورش تلاش های بسیاری انجام داده. به ویژه در زمینه دموكراسی و حقوق بشر! چشم حسودان كور! كه برای خراب كردن چهره ی نورانی این پیرمرد آوازه خوان مدام پاپوش درست می كنند ، برچسب دیكتاتوری و مخالفت با دموكراسی و حقوق بشر به سوی او ول می كنند! به گمان من حتی اگر اندكی از بسیار ، گفته ها و ادعا های آنها درست باشد بی خیال! ذره ای غبار به دامن كبریایی آقای موگابه نمی نشیند. ایشان حكماً برای مصلحت كشورش مختصری اینجوری رفتار می كند نه آنجوری!
در عوض برای تلطیف خاطر مردم در این سن و سال كلی زور می زند و برای آنها آواز می خواند كه حال كنند! به همین دلایل است كه صاحب این قلم (كه شخصاً از لوازم التحریر فروشی محله مان خریده ام و متعلق به هیچ یك از قوای سه گانه ، بلكه بیشتر ، هم نیست) دقیقاً تحت تاثیر احساسات زلال و هنرمندانه و موسیقایی برادر رابرت موگابه ، از این لحظه تصمیم می گیرم آوازه خوان شوم. حالا رییس جمهور نیستم ، نباشم. “رییس المنزل” كه هستم. برای اهل بیت خودم می خوانم! با همراهی “نونسی” نشد با همنوایی “اِنسی”. دندشان نرم ، گوش كنند و لذت ببرند. تازه چه دیدید ، شاید دری به تخته خورد همین روز ها رییس جمهور هم شدم! قول می دهم بلند تر بزنم زیر آواز. چه آوازی! در مایه فشاری (الف افشاری از قلم افتاده) در دستگاه … چه فرقی می كند؟ همایون یا هر چیز دیگر.
گوش كنید:

ها ها ، ها ها ، ها ها ، … ها
هه هه ، هه هه ، هه هه ، … هه
دام دام ، دریم ، دام
دارام دریم ، رام رام…

ترانه اش طلبتان تا بعد.