سالنامه ۹۳ شرق

 

این انتظاری بزرگ و سخت و ناشدنی نیست. به گمان من یکی از مهم ترین ریشه های ناکارآمدی و بی فرجامی و ناکامی دولت ها در کشور ما، این بوده که ترجیح داده اند به جای اکتفا به “دولت”بودن، سرگرم  نقش آفرینی و دخالت و بازیگوشی در عرصه های دیگری شوند که ارتباط به “دولت بودن” ندارد!
از این رو،بخش مهمی از ظرفیت های قانونی در اختیار آنان برای اجرای وظایف و نیز بهره گیری از اختیارات و حقوق دولت در راستای پاسخگویی به انتظارات اجتماعی،به حاشیه رانده شده و دم بریده و نیمه کاره باقی مانده است.
دوران محمود احمدی نژاد برهه ی اوج این دگردیسی بود ،که به گمان من، حتی  زمینه های رخنه و گسترش فساد سیستماتیک را در ساختار و بدنه ی دولت نیز فراهم کرد.
من به عنوان یک شهروند ایرانی از آقای رییس جمهور انتظار دارم راهبرد و رویکرد اساسی خود را در سال ۹۴ بر محور “دولت تمام عیار” و نه چیز دیگر،قرار دهد. یعنی “دولت” ،نه نقش ملت(جامعه ی مدنی) و نه نقش “کنشگران سیاسی” یا روشنفکران را ایفا کند. و البته تمام همت خود را روانه ی هدف مهم بهره گیری کامل از اختیارات قانونی برای انجام همه ی وظایف قانونی اش کند که متاسفانه در مواردی  مهم، دچار دست اندازی دیگر بخش ها و نهادها و کانون های قدرت خارج از دولت شده است. تردید ندارم که دنبال کردن چنین رویکردی گره گشای بسیاری از چالش های موجود خواهد شد. “دولت” برخلاف برخی برداشت های نادرست، ازقدرت و امکانت قانونی بسیار زیادی برخوردار است،به شرط آن که: فقط “دولت” باشد!